 | Mevrouw Claire Beckers ‘Quand ‘est-ce qu’on va au soleil ?’ waren je laatste woorden.
We hoeven ons nu geen zorgen meer te maken
Waar je bent is het veilig en warm. Waar je bent schijnt de zon altijd voor jou.
Je bent nu eeuwig omringd door de zachte warmte die jij uitstraalde.
De warmte die je gaf aan de mensen om je heen: Aan papy, aan ons je kinderen en kleinkinderen, aan Miche je zus, aan heel je familie, je vrienden en kennissen.
Je zei het vaak zonder woorden, en dat leek zoveel meer te zeggen. Je zei het vaak met een glimlach en dat gaf zoveel rust. Je gaf ons de vrijheid die geen ander ouder ons had kunnen geven. Je gaf ons de moed de dingen te accepteren.
De laatste 3 jaren moeten voor jou niet gemakkelijk geweest zijn. Je kon ons niet meer zeggen hoe je je voelde en wat je wensen waren, wat je wou doen, wat je wou aandoen, wat je wou eten en alle kleine dingen die het leven aangenaam maken, leken aan jou te ontsnappen... Maar je leek ook dit te accepteren. Je bleef teder om je heen kijken en glimlachen als je iemand zag die je van ergens herkende
We waren het gewoon geworden dat je er was, zonder er echt te zijn. Maar soms leek het alsof je voelde wat wij niet wilden voelen. Alsof je begreep wat voor ons niet te vatten was. Alsof je zag wat wij niet konden zien.
Mamy, we zullen je aanwezigheid en tederheid missen, maar het licht van jouw zon zal blijven bestaan in ons hoofd en in ons hart.
x
|